اولین واکنش رسمی زهرا امیر ابراهیمی

زهرا امیرابراهیمی بازیگر سینما و تلویزیون در خصوص جریانات پیش آمده اخیر كه در طی این چند هفته از وی در محافل خبری و مطبوعاتی منتشر شده است ، در نوشته ای نسبت به این اتفاقات واكنش نشان داد

متن کامل یادداشت وی که نسخه ای از آن برای خبرگزاری «انتخاب» و خبرگزاری ایلنا ارسال شده، عیناً به شرح زیر آمده است :

پاییز امسال ، پاییزی تر از هر سال ، ابری و بارانی.

گاهی آفتاب فقط برای یادآوری وجود فصل های دیگر از لا به لای ابرها می تابد. سكوتم دلیل اعتقاد به شما نبود ، خود را باور داشتم. قصد من یادآوری هیچ فصلی نیست.
نور كافی نیست ؛ اما هنوز می توان تجربه تلخی را با كسانی كه آسمان دلشان ابری تر از آسمان خاكستری شهر ماست تقسیم كرد.

شاید این شرح یك تجربه است.

شاید این یك شكایت است برای زهره شوكت و یا من مسوولی هستم با نام" زهرا امیرابراهیمی" برای دفاع از آن چه كه حتی به من مربوط نیست ؛ و شاید این تلاشی بیهوده است برای حفظ حرمت یك انسان ، هنر و یا جامعه هنرمندان و شاید این همه ، دلشوره ایست برای یك جامعه.

آن چه با عنوان های مختلف مثلاً فیلم غیر اخلاقی زهره شوكت از نیمه ماه مبارك رمضان جزو تنقلات روی كرسی برخی محافل همكاران ، منازل دوستان ، شهروندان و شهرستانها شده است ، چیزی نیست جز تاییدی بر تلاش بیهوده فردی ما در عرصه هنر و برداشتن گام های بی ثمر در جهت رشد.

برای خواندن ادامه ی متن روی ادامه ی مطلب کلیک کنید

اولین واکنش رسمی زهرا امیر ابراهیمی

زهرا امیرابراهیمی بازیگر سینما و تلویزیون در خصوص جریانات پیش آمده اخیر كه در طی این چند هفته از وی در محافل خبری و مطبوعاتی منتشر شده است ، در نوشته ای نسبت به این اتفاقات واكنش نشان داد

متن کامل یادداشت وی که نسخه ای از آن برای خبرگزاری «انتخاب» و خبرگزاری ایلنا ارسال شده، عیناً به شرح زیر آمده است :

پاییز امسال ، پاییزی تر از هر سال ، ابری و بارانی.

گاهی آفتاب فقط برای یادآوری وجود فصل های دیگر از لا به لای ابرها می تابد. سكوتم دلیل اعتقاد به شما نبود ، خود را باور داشتم. قصد من یادآوری هیچ فصلی نیست.
نور كافی نیست ؛ اما هنوز می توان تجربه تلخی را با كسانی كه آسمان دلشان ابری تر از آسمان خاكستری شهر ماست تقسیم كرد.

شاید این شرح یك تجربه است.

شاید این یك شكایت است برای زهره شوكت و یا من مسوولی هستم با نام" زهرا امیرابراهیمی" برای دفاع از آن چه كه حتی به من مربوط نیست ؛ و شاید این تلاشی بیهوده است برای حفظ حرمت یك انسان ، هنر و یا جامعه هنرمندان و شاید این همه ، دلشوره ایست برای یك جامعه.

آن چه با عنوان های مختلف مثلاً فیلم غیر اخلاقی زهره شوكت از نیمه ماه مبارك رمضان جزو تنقلات روی كرسی برخی محافل همكاران ، منازل دوستان ، شهروندان و شهرستانها شده است ، چیزی نیست جز تاییدی بر تلاش بیهوده فردی ما در عرصه هنر و برداشتن گام های بی ثمر در جهت رشد.

همه ما می دانیم كه عدالت بدون قدرت هیچ است و قدرت بدون عدالت ، خشونت.
آری ؛ این قدرت ، قدرت جمعی ِ برخی از همكاران و همنوعان عزیزی است كه به بی عدالتی و خشونت تبدیل شد.

خشونتی كه حتی می توانیم با دست خودمان زهره شوكت را به خودكشی واداریم و یا اعدام و شاید هم بدتر...
پس برای دلداری دوستان ، آشنایان ِ خارج و داخل كشور و یا بهتر است بگویم برای آگاهیتان : هموطنان ، همكاران ، روزنامه عزیز ؛ زهرا امیرابراهیمی ( هنرپیشه مذكور به قول شما ) كه گویا تشابهی ظاهری دارد با شخص دیگری در فیلم غیر اخلاقی كه در ماه مبارك رمضان دست به دست از نظرتان می گذشت ( و تا كنون نیز هم ) ، در صحت و سلامت كامل به سر می برد و خوشبختانه دلیلی كافی برای خودكشی پیدا نكرده است و من زنده هستم ... هنوز.

كسانی كه با این بی پروایی از بی حرمت كردن دیگران لذت می برند ، در درجه اول انسانیت خودشان را با دست خود ، زودتر كشته اند.
نجابت برخی هموطنان را كه چه عرض كنم ... اما همیشه خدا را سپاس. ماه پشت ابر نمی ماند.

بالاخره در این روزهای ابری ، قانون برای تكذیب این شایعه و فاجعه از لای ابرها تابید.
جای آن است كه تشكر و قدردانی كافی از توجه و پیگیری مستمر مسوولین قانون برای حفاظت از محارم و حیثیت و تكذیب این شایعه بنمایم.

انسانها ، متمدنین ، روشنفكران ، اشرفین مخلوقات و ای دیگران ؛ من اولین و آخرین نفری نخواهم بود كه شایعات و اكاذیبی این چنین به او نسبت داده می شود.

بار سنگین بی حرمتی و تهمت را بر دوش ، با دلیل بی گناهی تحمل كردیم. از ما كه گذشت ، اما سوال این است ؛ اگر هتك حرمت هایی نه برای آدمی كه می شناسید ، نه برای مثلاً زهره شوكت ، كه برای شخصی عادی اتفاق بیافتد چه باید بكنیم؟

- بنی آدم اعضای یك پیكرند
بعضی وقتها بد نیست كه خودمان را جای دیگری بگذاریم ( این درس تمام ادیان است ) دقیقاً جای دیگری و نه فقط به رسم دلسوزی. من به خاطر شما ، خودم را جای پدری می گذارم كه هر روز چشمهای غمگین دخترش را برای دلداری می بوسد و شاید نمی فهمیم كه در خلوتش و خودم را جای مادری می گذارم كه با شنیدن خودكشی جگرگوشه اش ممكن است همان لحظه قلبش را ببازد و خودم را جای رفیقی می گذارم كه شرمش را با غیرت می خورد تا از حقی دفاع كند ...
گه گاهی خودم را جای نارفیقان نیز می گذارم ، شاید كه درس غیرت بگیرند